و خورشید همچنان می درخشد ...

       و به امید دیدن افقی 

                 از ورای این مه غلیظ

می ایستم لحظه ای 

و احساس می کنم پیش تر

این مسیر را پیموده ام

آن تخته سنگ بزرگ را دیده ام

روی علف های این زمین خوابیده ام

و سایه درختانش را بوییده ام

و . . . 

گل چسبناک زیر پایم 

پر از ردّ کفشی است

که به پای من است:

گمشده ام.  

گاهی برایش پیش می آمد. تجربه اش شبیه دیدن رویایی بود که در آن هیچ قاعده اش به دنیای واقعی نمی ماند و گاه مردمش زبانت را نمی فهمند و حتی بدتر - آنچنان رها شده ، گیج و آزرده از نبود قاعده آشنایی برای پناه بردن به آن هستی که حتی قدرت تکلم نداری و گنگ می مانی. گاهی اتفاق افتاده بود. همانطور که کلمه ای را به زبان می آورد - یا جایی می خواند - و با اینکه دقیقا می دانست معنی اش را ، نا آشنا احساسش می کرد. در کمتر از یک ثانیه واژه آشنای همیشگی اش تجزیه می شد به آواها و هجاهایی بی ربط به هم که انگار خیلی تصادفی پشت هم آمده اند و فکر می کرد چطور است که این صداهای زشت بی معنی را آشنا می دانم. و تا چند دقیقه آزردگی این ناآشنایی را حس می کرد. اما این بار فرق می کرد... همان احساس بود اما... واژه ای در کار نبود...

صورتش را با آب سرد شست و موهای خیس چسبیده به صورتش را کنار زد و سرش را بالا آورد و آیینه را دید که خیره به او روی دیوار بود. صورتش بود و ... ثانیه ای بعد دیگر نبود ، تنها مشتی موی مشکی بود و پوستی گندمی و چشمانی قهوه ای و لب و دهان و بینی و گوش ها یی که آرام از هم جدا شدند و از هم دور شدند و هر کدام به انتهای آیینه نزدیک شدند و محو شدند. صورتش هنوز همانجا بود ... اما نبود. 

صورتش را که با حوله خشک می کرد دوباره همان خود مرکبش بود. فکر کرد با اینهمه - که این بار خودش بود و نه واژه ای انتزاعی - احساسش آزاردهنده تر نبود. اصلا حسی نبود. هیچ نبود.